یادم میاد وقتی بچه بودم خیلی برای خودم داستان می گفتم...گاهی داستان هام رو دنباله دار می ساختم مثلن یک  یا چند تا شخصیت رو به وجود می اوردم و براشون ماجراهای مختلفی رو رقم می زدم...کلی از زنده گیم با این داستان سرایی ها می گذشت ولی همیشه با پایانش مشکل داشتم یعنی می تونستم داستان رو تا اون جایی که می خام بکشم ولی وقتی تصمیم می گرفتم تمومش کنم نمی شد شاید این یکی از دلایلی بود که به داستان های ادامه دار رو اوردم درست یادم نیست.

وقتی دیگه تصمیم می گرفتم که باید داستان رو تموم کنم آخرش رو سره هم بندی و شاید یه جورایی داستان رو خز می کردم.

تقریبن اکثر داستان هایی که می گفتم رو فراموش کردم تنها یه تیکه هایی از بعضی هاشون رو الان یادم هست ولی مشکلم با پایان رو خوب یادم میاد.

بگذریم، راستی اول متن گفتم وقتی بچه بودم برای خودم داستان می گفتم...خب باید بگم هنوز هم ترکش نکردم و بازم برای خودم داستان می گم ولی دیگه با پایانش مشکلی ندارم چون اصولن داستان هام رو تموم نمی کنم!

درسته که این وبلاگ رو زدم که هرچی دوست داشتم توش بنویسم ولی در حال حاضر...می تونم بگم اگه این وبلاگ ماله من نبود و توی یه وبگردی بهش می رسیدم دوستش نداشتم...نمی دونم مشکل کار از کجاست...حرف هایی که توی وبلاگم می نویسم فکرهایی هستن که قبولشون دارم و باهاشون زنده گی می کنم ولی نمی دونم چرا وقتی این جا می نویسم یه جورایی شبیه شعار دادن می شه و نمی دونم چرا بیشتر معنی شون رو از دست میدن...

پ.ن: سعی می کنم بهتر بنویسم

نمی دونم چرا خیلی ها وقتی می خان مثلن تفکر آزادتری درست کنن چه برای خودشون چه برای دیگران، صرفن می رن و یه چیزهایی توی تفکر رو عوض می کنن و بر میگردن! مثلن می رن می گم نه آقا، سیاه پوست ها هم آدمن و باید حقوق برابر داشته باشن به خاطرش بحث می کنن ...می جنگن...بعد یهو تا به سرخ پوستا می رسن می گن نه اینا دیگه آدم نیستن بعد یه عده ای با کلی بدبختی بهشون ثابت می کنن سرخپوست ها هم فرقی با ما ندارن...بعد از کلی بدبختی وقتی خیلی ها قبول کردن می گن باشه درسته، کارت درست، برابری برابری آزادی و فلان...بعد یهو می گن همه ی این ها درست ولی کسایی که لباس صورتی با خال های بنفش می پوشن و عینک دولس اند گابانا می زنن و از دماغشون حلقه آویزون می کنن آدم نیستن و دوباره همون آش و همون کاسه وقتی هم یکی بگه رفیق مگه نمی گی آزادی با صدای بلند می گن بله و کلی شعار برات می دن و کلی حرف احتمالن قشنگ میزنن و شاید باعث هم بشن اشک تو چشم های خیلی ها حلقه بزنه و بعد می گن ولی آزادی اینی نیست که شما می گی. آزادی چهارچوب داره. اصلن ما بخاطر آزادی و برابری می گیم اونا آدم نیستن!

یه صفحه ی سفید،...می خام باهاش چکار کنم بی خودی سیاهش کنم که چی بشه؟

هممممم....چطوره آبیش کنم!؟

وقتی از چارچوب اعتقاد خاصی به قضیه نگاه کنید به احتمال زیاد برداشتی که ازش دارید صحیح نیست یا لااقل کامل نیست...مثلن اگر در حال نگاه کردن به طرز فکری باشیم که از چارچوب اعتقادی که داریم خارج باشه یا کاملن درش جای نگیره، نمی تونیم اون قضیه رو درست ببینیم یا اون طوری که دلمون می خاد می بینیمش یا اصلن نمی بینیمش.

همین باعث می شه که مثلن کسی بعد از خوندن ده ها کتاب در مورد موضوعی خاص باز هم برداشت غلطی در مورد اون موضوع داشته باشه یا کسی سال ها در کشوری زنده گی کنه و باز هم در مورد اون جا طرز فکر اشتباهی داشته باشه یا سال ها با آدمی رفت و آمد کنه ولی باز هم اون رو طوری که واقعن هست نشناسه. چرا سعی نمی کنیم چهارچوب اعتقاد رو از ذهنمون پاک کنیم به جای این که با تعصب ازش دفاع کنیم؟

اگر به جای این که از یه پنجره به دنیا نگاه کنیم دیوار رو خراب کنیم و بدون محدودیت دنیا رو ببینیم چیز هایی رو می تونیم ببنیم که شاید با وجود این که خیلی به ما نزدیک بودن هرگز ندیده بودیمشون.

گاهی ما خودمون رو محدود می کنیم و بعد از محدودیت می نالیم...اگه محدود فکر نکنیم خیلی از محدودیت ها برداشته می شه...درسته که محدودیت های خارجی وجود دارن ولی ما باید اول مشکل محدودیت فکریم مون رو حل کنیم، بعد بریم سراغ محدودیت های خارجی. تا وقتی آزاده نباشیم رسیدن به آزادی محاله...حالا این دو کلمه هر معنایی که می خوان بدن، بدن.

کسی که آزاد فکر می کنه توی زندان هم که باشه آزاد تر از کسی خواهد بود که در دنیای ظاهرن آزاد بدون فکر آزاد زندگی می کنه۰